Solita Groen-Bruschke, plek 2 lijst 2

  

 

Mijn naam is Solita Groen-Bruschke. Na vier jaar raadslidmaatschap ben ik er trots op dat ik nu op plek 2 sta op de kieslijst voor GroenLinks.

Ik groeide op in Egmond aan Zee. Samen met Henk en onze twee zoons woon ik daar nog steeds. Ruim 10 jaar geleden stopte ik met mijn werk voor de Thuiszorg en ben in de journalistiek beland; bij onze welbekende Duinstreek. Tijdens dat werk werd ik verliefd op Bergen en Schoorl en zag ik voor het eerst wat onze drie grote kernen gemeen hebben. Prachtige natuur, hardwerkende mensen maar vooral inwoners die betrokken zijn. Of ik nu schreef over een groot evenement of een kleine inzamelingsactie. Van Egmond-Binnen tot Camperduin, altijd ging het over de mensen die iets voor hun omgeving doen. Op een gegeven moment maakte ik het Zondagochtendblad van Schagen en omstreken. Bij ziekte of vakanties van collega's maakte ik de weekbladen: van Den Helder tot Castricum.

Ook bij lokale kranten is er ruimte en interesse in politiek. Dat had al mijn interesse, maar doordat ik er ‘neutraal’ over moest schrijven, verdiepte ik mij er nog meer in. In die tijd had je als lokale journalist nog tijd om de begroting te lezen voordat het door de raad werd vastgesteld. Wanneer ik een bericht kreeg over een besluit van de gemeente, vroeg ik mij vaak af: waarom hebben ze dit in hemelsnaam besloten? Welke informatie ligt hierachter, waarop is dit besluit gebaseerd? Soms begreep ik na een paar uurtjes lezen het besluit. En soms dacht ik: ja, als je op basis van deze informatie dit besluit neemt, logisch dat ik dit een slecht besluit vind…. De invalshoek: wat betekent dit voor de inwoners is niet meegenomen.

En toen de zondagochtendbladen werden opgeheven, belandde ik in de politiek. Dat kon ik naast mijn freelancewerk er mooi bij doen. Toen in 2014 verkiezingen waren, stopte ik met schrijven voor de krant. Naast mijn raadswerk bemiddel ik in de recreatieve verhuur van twee appartementen voor een vriend van ons en help ik - veel te weinig- mee bij het installatiebedrijf van Henk. Op vrijdagochtend vind je me vaak bij Post aan Zee tijdens het Taalcafé dat ik samen met Karin, Tony, Joanne, Lidy en Chrystal run.

Dat gevoel van 'wat betekent dit nu voor de inwoners' heb ik nog steeds. Fractievoorzitter Ineke Braak-van Kasteel leerde mij vanaf het begin: je moet altijd de vraag stellen ‘wat vinden omwonenden ervan?’ Niet omdat je iedereen tevreden kan stellen, maar wel omdat je als raadslid moet kunnen uitleggen waarom je een besluit neemt. Of je nu een Aldi krijgt dat grenst aan je achtertuin, een voetbalveld voor de deur of een Sporthal in een woonwijk bouwt: als alle belangen goed zijn afgewogen, invalshoeken en alternatieven zijn bekeken, dan zijn mensen misschien nog steeds niet blij! Maar wel serieus genomen. Gelukkig, het is bijna 21 maart.